Kristallen Schedels ..... mijn verhaal.

Kristallen Schedels ….. mijn verhaal.

 

Augustus 1993, ergens in het warme regenachtige midden van Amerika. Ik rij met mijn gehuurde U-Haul vrachtauto richting Clarcksville, een stadje ten noorden van Nashville Tennessee. Ik heb telefonisch een afspraak gemaakt met Peter & Hannah, zij zouden een vintage AMI-C Jukebox te koop hebben.

 Ik hoop maar zo dat dit wat is ……. want dan kan ik de container aan laten rukken om hem te vullen met alle andere Jukeboxen, flipperkasten en andere American memorabilia uit de 50th.

Volgende week alweer sta ik voor de klas mijn dagelijkse brood te verdienen in Rijswijk  Zuid-Holland. Tja, hele andere koek, niet dat dit werk niet leuk is, maar er zijn nog zoveel andere dingen die ik zou willen doen. Naast het opknappen en verkopen van oude Jukeboxen en flipperkasten hou ik mij ook al menig jaar bezig met de ontwikkeling van mijn eigen paranormale vermogens. Soms met goed succes en soms gaat het ook nergens over ….. zeker wat het de handel aangaat. Daar valt nog veel in te verbeteren.

 

Dit keer was mijn gevoel wel goed! Het moest gewoon goed zijn! $ 750,- voor een goed werkende gerestaureerde kast, met een heel klein beetje werk aan de buitenkant …… althans, dat werd mij aan de andere kant van de lijn beweerd. Dus dat kon niet misgaan. Een prima bedrag waar ik zeker nog $ 150,- vanaf kon krijgen en met een beetje geluk kon ik hem voor $ 500,- inladen. Een kwestie van overtuigend handelen. Ik had het al helemaal in mijn hoofd zitten….. die Peter klonk toch ook niet al te snugger. 

 

Vlak buiten het stadje vond ik al dra de aangegeven weg. Echter, het was in ieder geval een minuut of 10 rijden eer ik het eerste huis tegenkwam. Ik moest op nummer 416 zijn en dit huis had huisnummer 23 …..?? Dat beloofde nog een eind rijden, pas na een half uur kwam ik de volgende 3 huizen tegen.

Om kort te gaan ….. na uren dolen toch uiteindelijk op de plaats van bestemming aangekomen (aan het begin van de weg had ik de afsplitsing gemist!!). Beduidend later dan afgesproken, klopte ik op huisnummer 416 aan. Een alleraardigste heer deed open en het eerste wat hij zei was: “Alex already told me you would be late” ofwel, ‘Alex had al aangegeven dat je later zou komen’………??

Wie is Alex? Ik ken geen Alex. Maar voor ik dit kon vragen wees hij op een forse klomp glanzend kristal, waarin ik pas in het voorbij lopen een doodshoofd in herkende …….. wat had DAT nu weer te betekenen?

Hij leidde mij de trap af naar de kelder van het huis, inmiddels had Hannah zich ook al voorgesteld. Beneden stond de AMI C, triomfantelijk opgesteld in de spotlights.

Alleen de hoofdvorm was voor mij herkenbaar, maar wat er zich technisch in de kast afspeelde deed mij huiveren …….. een uiteen gereten radiokast verzorgde nu het geluid van deze ooit zo mooie Jukebox uit 1950, die origineel 78 toeren platen draaide. Voor nog geen $ 100,- wilde ik deze Jukebox meenemen en verschepen naar Nederland ………

Mijn gemoed was in nog geen 3 minuten tijd van positief hoopvol, vervallen tot uitermate depressief, te neer geslagen en voornamelijk agressief …… al die moeite voor niets. Sinds gisteren volledig onterecht hoopvol gestemd geweest, en nu? …..

 

Ik had zelfs moeite om mijn nieuw ontwikkelde frustratie te camoufleren en kon alleen maar uitbrengen dat het niets voor mij was. Het hele kleine beetje werk aan de buitenkant bleek een flinke kras in het glas en volledig afgescheurd vineer.

 

Hannah vroeg mij als troost of ik nog iets te drinken wilde. Ik had eigenlijk best wel dorst. Teleurgesteld liepen we weer naar boven.

In hun huiskamer was verder ook niets te zien van een eventuele voorliefde van het Amerikaanse erfgoed uit de jaren 50. Nee, in plaats daarvan stonden door de hele kamer groepjes mineralen opgesteld van …… nog meer doodshoofden. Ik snapte er niets van; wat moest nu een doorsnee Amerikaans huisgezin met een al even zozeer Amerikaans voorkomen: sneakers, ¾ broek, T-shirt en cap …… maar bovenal ernstig overweight , nu met zo’n overmatig aantal doodshoofden in huis?

 

Trachtend er niet te veel aandacht aan te besteden, raakten we aan de praat.

Ze vertelden dat ze al het vermoede hadden dat deze ‘Flying Dutchman’ waarschijnlijk niet geïnteresseerd zou zijn ……. (“had dat lekker eerder door de telefoon aangegeven!”).

Dat was hen die ochtend tijdens de ochtendmeditatie ook al doorgegeven door …… diezelfde Alex.

 

Nu 20 jaar later denk ik er wel anders over. Al enkele jaren maken de Kristallen Schedels een wezenlijk onderdeel uit van mijn bestaan. En waarom? ……

Als eerste reden; ik carve ze zelf, uit de meest uiteenlopende mineralen die er te vinden zijn hier op aarde. En dat carven op zich vind ik gewoonweg leuk. Voor mij is dat al genoeg reden, maar er zijn er meer!